ارزیابی درمان با انسولین تنفسی(داخل بینی) بروی بزرگسالان مبتلا به اختلال شناختی خفیف یا آلزایمر

 (13 سپتامبر ، 2011) به نظر می رسد درمان با انسولین تنفسی(داخل بینی) اثرات مفیدی بر عملکرد شناختی در بیماران مبتلا به اختلال خفیف شناختی(فراموشی خفیف) و بیماری آلزایمر دارد.

 نتایج این تحقیق به صورت آنلاین در مجله ی Archives of Neurologyمنتشر شده است.

 انسولین نقش مهمی در تعدادی از اعمال سیستم عصبی مرکزی بعهده دارد. از آنجاییکه بهم خوردن تعادل انسولین منجر به پاتوفیزیولوژی بیماری آلزایمر( اختلالی که در مراحل اولیه با از دست دادن اتصالات سیناپسی و اختلال حافظه مشخص می گردد) می شود، اهمیت انسولین در عملکرد طبیعی مغز به اثبات می رسد.   در بیماری آلزایمر(AD)سطح انسولین و فعالیت انسولین در سیستم عصبی مرکزی کاهش می یابد.

 پروفسورسوزان کرافت و همکارانش از دانشکده پزشکی واشنگتن در سیاتل با یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده به ارزیابی اثرات درمان با انسولین تنفسی بر حافظه ، عملکرد ، سوخت و ساز گلوکز مغزی و نشانگرهای زیستی مایع مغزی نخاعی در بزرگسالان مبتلا به اختلال شناختی خفیف (aMCI) یا آلزایمر پرداختند.

 شرکت کنندگان در مطالعه به صورت تصادفی به یکی از سه گروه درمانی تقسیم شدند: 36 شرکت کننده روزانه 20 واحد انسولین ، 38 نفر روزانه 40 واحد انسولین  و 30 شرکت کننده روزانه به مدت چهارماه پلاسبو دریافت می کردند.  درمان با استفاده از دستگاه تحویل دارو از طریق بینی تجویز شد.  محققین اثرات درمان را بر حافظه ی بیماران (از طریق باز گویی داستان بلافاصله بعد از شنیدن داستان و با اندکی تاخیر) با استفاده ازمقیاس درجه بندی شدت دمانس (DSRS) ارزیابی نمودند.

 در مقایسه با شرکت کنندگان در گروه کنترل (پلاسبو) ، کسانی که روزانه 20 واحد انسولین دریافت می کردند بازگویی داستان را با اندکی تاخیر بهتر انجام می دادند ، اما هیچ بهبودی درافرادی که40 واحد انسولین دریافت می کردند مشاهده نشد. همچنین ، در مقایسه با گروه پلاسبو ، نمرات DSRS برای هر دو گروه تحت درمان با انسولین ثابت مانده بود.

 بر اساس مقیاس ارزیابی بیماری آلزایمر زیرمقیاس - شناختی (ADAS-cog) بنظر می رسد هر دو دوز انسولین سبب بهبود حافظه ی افراد جوان تر می گردد و همچنین بر اساس مقیاس(ADCS-ADL) توانایی های عملکردی بزرگسالان مبتلا به آلزایمر((AD بهبود می یابد.  اما در بیماران مبتلا به ضعف حافظه ی خفیف (aMCI) صرف نظر از نوع درمان هیچ تغییری مشاهده نگردید . در گروه کنترل ( پلاسبو) کاهش اندکی در عملکرد روزانه مشاهده گردید.

 نتایج نشان می دهد که استفاده از انسولین تنفسی سبب تثبیت یا بهبود حافظه ، عملکرد و متابولیسم گلوکز مغزی در بزرگسالان مبتلا به aMCI یا AD می گردد. بطورکلی، این نتایج انگیزه کارآزمایی بالینی آتی را برای استفاده از انسولین تنفسی(داخل بینی) و برای مطالعات بیشتر بر روی مکانیسم نقش انسولین در پاتوژنز بیماری آلزایمر فراهم آورده است.

منبع: www.sciencedaily.com